Thailand Movie TV and Radio

บางคนอาจจะต้องหนังรักเว้ยเฮ้ย “ตาสว่างวาบ” เป็นพักๆ เพราะพวกที่เสพติดการสื่อสารเข้าขั้นโคม่า เขาเรียกพวกนี้ว่า “ผีบีบี” หรือ “ผีโซเชี่ยล” อะไรก็เรียกกันไป แต่ที่แน่ๆ คุณเอาบีบีหรือมือถือไปนั่งแช็ตในโรงหนัง มันรบกวนสมาธิคนอื่น ผมไม่รู้ว่ามนุษย์พวกนี้เขามีธุระอะไรกันนักกันหนา ถึงขนาดต้องสื่อสารกันตลอดเวลา พวกคุณไปดูหนังกันนะครับ ทำไมไม่ตั้งใจดู หรือจริงๆ พวกคุณก็ไม่เคยตั้งใจกับอะไรเลยสักอย่างจริงๆ หรอก ไม่ว่ากับการเรียน ทำงาน หรือแม้แต่ดูหนัง ที่จริง ถ้าเห็นว่าหนังมันห่วย ก็ออกจากโรงไปหาโลกแช็ตอันโสภาข้างนอกนั่นไม่ดีกว่าเหรอ?

ล่าสุดที่ผมเจอ (เอาเหตุการณ์ล่าสุดละกันนะครับ เพราะถ้าจะให้นับรวมทั้งหมดที่เคยพบมา คงใช้หลายย่อหน้า) ก็คือ วัยรุ่นสองกลุ่ม ตั้งแต่เดินเข้ามานั่งเลยครับ คุยกันโขมงโฉงเฉง แล้วพอหนังเริ่มฉายเท่านั้นแหละ ไอ้คนหนึ่งก็เริ่มพากย์ “อุ๊ย เดอะมอลล์บางกะปินะฉากเนี้ย” (ผมผู้ได้ยิน ยังงงๆ เลยครับว่า มันเดอะมอลล์บางกะปิตรงไหนฟระ?) แล้วก็พากย์ต่อไปเรื่อยๆ “น่ารักนะ” “แม่งขำชิบหาย” ฯลฯ

แต่ที่มันเลวร้ายมากๆ นอกเหนือไปจากการพูดคุยกัน มีคนหนึ่งฮัมเพลงขึ้นมาเฉยเลย เอ้า! เอากะมันสิครับ คิดในใจ “ที่บ้านไม่รัก” หรือว่า “พวกน่าจะอกหักมาจากเวทีเอเอฟหรือเดอะสตาร์” แน่ๆ ก็เลยต้องมาใช้โรงหนังเป็นสเตจโชว์ โอ้! อะไรจะปานนั้น

เพราะเหตุนี้ ผมจึงไม่แปลกใจเลยครับว่าทำไม เราถึงได้ยินข่าวว่ามีใครบางคนทะลักจุดแตก ระเบิดอารมณ์ใส่คนพวกนี้ บางกรณีถึงขั้นด่าว่าชกต่อยและควักมีดออกมาจ้วงแทงกันก็ยังมี แต่ด้วยความที่ไม่อยากมีเรื่องมีราวอะไรกับใคร เพราะมีเรื่องแล้วมันเหนื่อย โดยเฉพาะมีเรื่องกับพวกที่ไม่รู้ประสากาละเทศะ ผมก็เลยต้องหาที่สิงสถิตใหม่ในโรงหนัง ซึ่งก็โชคดีที่เป็นรอบดึก มีเก้าอี้ว่างเหลืออยู่พอสมควร ไม่เช่นนั้น หนังเรื่อง “รักเว้ยเฮ้ย” คง “ไม่สนุกเว้ยเฮ้ย” สำหรับผมแม้แต่น้อย